Wedstrijdverslag JO9-2: het kan altijd erger…

HBC JO9-2 – DIOS JO9-3: 0-7

Gisteren na de wedstrijd werd mij gevraagd wat we gedaan hadden door de hoofdtrainer van HBC. Ik antwoordde dat we een wedstrijd gespeeld hadden wat nimmer een wedstrijd werd. 0-7 verloren, hoewel we verre van kansloos waren tegen DIOS wat nou niet bepaald een wonderploeg is en vooral bestaat uit sterke gasten en noeste arbeiders.

Feyenoord wint ook wel eens van Ajax merkte ik op, dus het viel allemaal wel mee. Toen ik de stand moest doorgeven in de bestuurskamer vielen mijn ogen op de overige uitslagen. Her en der uitslagen van meer dan tien doelpunten verschil. Al relativerend dacht ik bij mezelf het kan altijd erger.

Eerder die ochtend ging onze wekker. Even voor negen. Als eerste reactie: “Aaaai, dat is vroeg!” Maar al snel maakte de gedachte plaats voor het besef dat negen uur opstaan zeker een uur later is dan vorig jaar bij de onder 8. Het valt allemaal wel mee, was vorig jaar erger.

Snel het ontbijt naar binnen werken. Cruz vond het nodig om zijn yoghurt, thee met alles en nog wat over zijn voetbalshirt te gooien enkele minuten voor we weg moesten. “En nu!?” vroeg ik mezelf af terwijl ik hem (natuurlijk met een rustige hartslag) in keurig ABN uitlegde dat dit van alles wat hij moest doen de minst wenselijke actie was of iets van gelijke strekking helemaal voor herhaling vatbaar wellicht niet, hahahaha. Zomer (mijn dochter van MO-10) is geblesseerd en kon vandaag niet spelen. Gelukkig kon Cruz haar shirt aan doen. Cruz heeft toch altijd zijn mouwen van zijn veel te grote shirt ruim over de handen hangen, dus dat zal niemand merken vandaag. Prima oplossing, dus het viel allemaal wel mee, het had erger gekund.

Eenmaal aangekomen bij HBC leek iedereen er zin in te hebben en we startten de warming up onder leiding van aanvoerder Jenoah. Jean Paul en ik bespeurden al enige vorm van gelatenheid bij de jongens. Laconiek werden balletjes hoog en laag geschoten. Veel gelachen werd er wel. Dat is het belangrijkste, dus het viel allemaal wel mee. Bij het afronden voor de start van de wedstrijd lukt het niemand de koffie uit de handen van John die op goal stond te schieten, dus het had erger gekund (voor John dan).

De wedstijd begon nadat ik op het bekende fluitje floot. Vico op goal die na vijf minuten een penalty stopte met een katachtige beweging. Het bleef daardoor gelijk en wij bleven nog even in de wedstrijd. Heel even dan want DIOS maakte er al twee in het eerste kwart.

Zowel Lars als Adam waren dichtbij een doelpunt na voorzetten van Koen en Mick. Jammer, want Adam had zijn moeder meegenomen om te laten zien wat hij kon. Het lukt ons niet om aangehaakt te blijven, want DIOS drukte wederom twee keer af.

In de rust zeiden Jean Paul en ik tegen de jongens dat het allemaal wel mee viel en veel erger kon. Vorige week hadden we er ook vier gemaakt dus het kon nog. De gelatenheid van de warming up was nog steeds niet helemaal weg. Helaas gingen de koppies van de jongens de rest van de wedstrijd nooit meer helemaal omhoog. Behoudens die van Gijs natuurlijk, want hij is een werkpaard dat zelfs in de blessuretijd bij 10-0 achter nog alles geeft om gelijk te maken.

Na rust een beetje van het hetzelfde. We wilden wel maar het lukte gewoon niet. Een afstandschot van Cruz ging nog rakelings naast. En een 100% kans van Vico eindigde een centimeter voor de lijn. Helaas. Zo kabbelde de wedstrijd uiteindelijk naar het einde.

Later die belde ik nog even met Jean Paul. Erg blij zijn we om leider te mogen zijn van dit sterrenensemble en er zijn nou eenmaal van de dagen die beter kunnen en snel naar achterin het geheugen worden gebonjourd.

Ik zapte einde middag naar Ziggo en zag daar Manchester United verliezen van Newcastle. De dagen van Mourinho lijken nu wel geteld. Wat zat hij er vervelend, bijna zielig bij op de bank. Geen pretje om in zijn schoenen te staan dacht ik. Mijn dag was weer helemaal goed.

Het valt allemaal wel mee, het kan altijd erger.

Arjan Lindeman