JO10-3: Het kan verkeren…

UNO JO10-3 – HBC JO10-3: 6-6

In 1612 schreef Bredero aan zijn keukentafel in één lange nacht met veel drank het wereldberoemde humoristische blijspel De klucht van de Koe. Bredero’s lijfspreuk was: ’t kan verkeren. Wijze woorden waar wij vandaag maar weer eens hard aan herinnerd werden uit bij UNO in de drooggelegde Haarlemmermeer.

Nou ja droog? Enkele minuten voor de wedstrijd kwam het met bakken uit de hemel en kon men geen 5 meter ver kijken door het immense regengordijn. We stonden gelukkig droog onder een afdakje met een – voor voetbalkantine normen – vers kopje koffie. Voor ons voltrok eveneens een blijspel van naar dekking zoekende mensen waar Bredero ook wel van gesmuld zou hebben, denk ik. Vlak voordat we moesten aftrappen, klaarde het warempel ineens op en konden we, na een korte warming up geleid door captain Gijs, van start gaan. Lars en coach Jean Paul waren afwezig in verband met een zeer verdiend weekendje weg, dus hadden we 2 wisselspelers.

Alles verliep op rolletjes het eerste kwart. Vico startte op goal en uiterst gedisciplineerd combineerden de boys zich snel naar 3-0 voorsprong. Geen vuiltje aan de lucht letterlijk en figuurlijk. De ene aanval was mooier dan de andere en de “Dobbelsteen 5 opstelling” draaide als een geoliede machine. Koen was 2x succesvol en ook Adam maakte zijn eerste van het seizoen. Trots en onbezorgd zetten John en ik de puntjes in de time-out op de i. Weinig sturing was nodig, want het stond goed.

Het tweede kwart hetzelfde spelbeeld. Vloeiend combinatiespel vanaf Mick, Vico en James kwam via Cruz, Gijs en Koen bij targetmen Adam en Jenoah terecht. Kans op kans creëerden we en net als Barcelona en Man City haalden we zeker meer dan 70% balbezit. Gijs maakte 2 fraaie goals en via wederom Koen liepen we uit tot een magische 0-6 voorsprong nog voordat we aan de limonade mochten. Onduidelijk is mij nog wat er in de limonade zat, maar na rust draaide alles om. Zat er whiskey in? Of was het gewoon hoogmoed dat voor de val kwam

Van rust en discipline was geen enkele sprake meer. Blind om ook op het scorebord te komen, liep iedereen als een kip zonder kop vooruit. Zelf scoren werd belangrijker dan samenspelen. UNO bleef uiterst koel en kropen tergend langzaam doelpuntje voor doelpuntje dichterbij. Aan het eind van de derde kwart was het 4-6. Compleet onnodig, maar werkelijkheid. In de time-out scherpten John en ik de toonzetting van de speech wat aan. De boys herpakten zich en kans op kans kregen we om UNO definitief op de knieën te krijgen. Wat ons dwarszat was het zeer goed presterende keepertje van UNO die telkens doelrijpe pogingen van James, Koen, Jenoah en Adam op miraculeuze wijze pareerde. Mick, Cruz en Vico werkten als paarden maar helaas konden ze ons niet behoeden voor 2 laatste doelpunten van UNO.

Zo eindigde een bloedstollende wedstrijd onmogelijk van 0-6 uiteindelijk in 6-6. Ik moet vermelden dat we in the dying seconds van de westrijd nog scoorden, maar de VAR besloot dat Jenoah de bal met zijn hand beroerde voordat deze in het goal verdween. De VAR bestond in dit geval uit Jenoah zijn eigen eerlijke bevestiging dat hij inderdaad hands maakte. Keurig! Eerlijkheid duurt het langst.

Als u vanavond op TV een reclame ziet van Telfort zult nog wel eens terug denken aan deze wedstrijd… Wie had dacht gedacht? Van een X5 naar lijn 5! Het kan verkeren!

Tot volgende week!

Arjen Lindeman