JO10-3 neemt het heft in handen…

Overbos JO10-4 – HBC JO10-3: 2-5

Je moet het heft in eigen hand nemen om de tegenpartij uit te schakelen. Dat kun je ook lelijk overdrijven. In de Amsterdamse onderwereld bijvoorbeeld vindt men het tegenwoordig normaal om de advocaat van de tegenpartij te liquideren. Dat is complete waanzin natuurlijk.

Nee, wat ik bedoel is dat je best mannelijk mag spelen om een wedstrijdje te winnen. Iets wat het sterrenensemble van HBC JO10-3 doorgaans niet bepaald onder de knie heeft. Een collectief van lieve mooi-weer-voetballers is het, maar zaterdag was alles anders. Onder leiding van uiterst jarige aanvoerder Vico werd Overbos geen enkele grasspriet gegund. Voor de duidelijkheid: we speelden op echt gras. Het bestaat dus nog!

Adam en Mick vroegen mij voorafgaand aan het eerste fluitsignaal waar de zwarte korreltjes van rubber in het gras waren gebleven. Ik zei dat dat niet nodig is bij echt gras. Gapend keken ze me aan. Heerlijk toch! Sign of the times!

In het eerste kwart deed Jenoah wat we van hem verwachten: goals maken. Al na 5 minuten maakte hij koelbloedig de eerste van de dag. Mick, Cruz, Gijs en Lars joegen Overbos op als hongerige hyena’s een van de kudde weggeraakt jong hertje. Geen schijn van kans heeft ’t hertje dan en Overbos dus vandaag ook niet.

Te gek om te zien hoe de boys als collectief ten strijde trokken. James zat overal tussen waar Overbos hem niet meer verwachte. Tante Eva van James vermaakte zich met alle enthousiaste tot licht fanatieke aanmoedigingen van voetbalouders langs de lijn. We leven iets meer mee dan hockeyouders zullen we maar zeggen…

Al de eerste helft liepen we uit tot 1-3 via Koen die een droge schuiver zag binnen vallen en wederom door Jenoah die met een mooie hakbeweging zijn tegenstander passeerde en 1:1 met de keeper niet faalde. Cruz was weer in vorm en dartelde over het veld als een jonge hinde, die juist niet door hyena’s belaagd werd.

Na rust bleef het speelbeeld ongewijzigd. Rotsblok Mick hield de rust achterin samen met Gijs die zijn stofzuiger weer eens op zijn rug mee had. Niets kwam erlangs of doorheen. Vico was onbetwist Man of the Match vandaag en scoorde na een prachtige lange bal van Adam zijn eerste goal van het seizoen. Wat een hemels verjaardaggeschenk.

Papa Arjen zag dat het goed was en glimlachte trots vanaf achter de goal. Cruz bekroonde zijn goede spel eveneens met een verdiend doelpunt. Ook zijn eerste dit jaar. Iedereen heeft nu gescoord, maar vedette Koen veruit de meest: 11 al in totaal!

Krachtig werkten we ons door de wedstrijd heen en wonnen uiteindelijk met 2-5 met af en toe mooi spel, maar overwegend Engels voetbal. Dat kunnen we blijkbaar ook al. We ontwikkelen maar door! Waar stopt dit?

Deze laatste zin doet me meteen weer denken aan Derk Wiersum en vooral zijn nabestaanden… Waar stopt dit?

Tot volgende week,

Arjen Lindeman