HBC JO8-2: 7-7 gewonnen!

HFC JO8-5 – HBC JO8-2: 7-7

Ik hoor u denken: Hoe kun je nu 7-7 winnen? Natuurlijk kan dat eigenlijk niet, maar in figuurlijke, rechtvaardige én mentale zin kan dat zeker wel. Ik zal het u uitleggen… We deden zaterdag de Spanjaardslaan aan in alle vroegte. Nat en heel donker was het. We moesten ons immers al om 8.10 uur melden. Blijft curieus en pijnlijk om de wekker op zaterdagochtend nog eerder dan doordeweeks een ferme tik op de kop te moeten geven.

Nog even snoozen? Nee, geen tijd voor. Uit de veren! Een genoegen om te zien dat ondanks het tijdstip vele ouders én grootouders de weg naar het sportpark van de Koninklijken gevonden hadden om onze boys aan te moedigen. Iedereen was keurig op tijd, zodat we konden beginnen aan de warming up op een onverlicht veld. Helaas moeten we Koen nog steeds missen door zijn armpje! Snel herstellen we hebben je nodig.

Het zal u niet ontgaan zijn dat de boys het niveau van de 3e klasse inmiddels ontgroeid zijn. Wekelijks vierden we ruime overwinningen en er was zo langzamerhand niemand meer die tegen ons durfde te spelen 😊. Ongeslagen gingen we als Herbstmeister de herfstvakantie in. Meer tegenstand was nodig dus maakten we in de herfstvakantie de sprong naar de 2e klasse, met HFC als eerste beproeving.

Eerlijk is eerlijk, het was aanpoten voor onze boys de eerste helft. Het ging echt sneller. Otto – die overal altijd wel een scherpe analyse van weet te maken – riep treffend naar de kant: ”HFC is echt goed meester! Ik weet niet of we gaan winnen”. Ik antwoordde dat het verschil tussen mij en Koeman niet alleen 60kg gewicht is, maar ook dat ik de kerst wel haal omdat verliezen niet in mijn woordenboek voorkomt. Otto schudde verward zijn hoofd en vervolgde de wedstrijd.

Tijs keepte het eerste kwart als een leeuw. Het was HFC echter dat drie keer wist te scoren via een dood spelmoment. Veel sneller namen zij de uitbal of corner waarna het balletje in het netje lag, omdat wij nog lagen te slapen. Het was ook wel vroeg nog…

Ongelukkig maakten we ook nog een eigen doelpunt, die overigens van grote schoonheid was. Een mooie hoge boogbal onbedoeld over de keeper. Kan gebeuren. Het was Youp die het er niet bij liet zitten en ons trakteerden op het eerste doelpunt. Youp versnelde over rechts en vuurde een droog schot over een nat veld af, onhoudbaar voor de keeper: 4-1. Even later was het Sal die een rush opzette en slalomde richting het doel. Met een punter maakte hij glijdend 4-2. Rust.

De moed was nog niet in de schoen gezonken, maar een opkikker konden de boys wel gebruiken. Inmiddels was het licht geworden. Ik zei tegen de boys in de rust dat wij nachtblind waren en dat we daar niets tegen kunnen doen. Maar omdat het nu licht was, dat wij makkelijk gingen winnen en scoren. Daarom liet HFC ons eerst voetballen op het donkere veld. Dat ging er wel in bij de boys. Ze kregen er weer geloof zin!

Noah en Gijs blokten voorin vanaf dat moment zoals afgesproken alle uitballen en corners, waardoor we snel in balbezit kwamen. Anton en Sal waren achterin onklopbaar. Niets kwam er meer doorheen. Otto, Youp en Tijs werkten box to box en langzaam maar zeker kregen wij het beste van het spel. Aan het eind van het derde kwart stonden we met 5-6 voor. Het ene doelpunt nog mooier dan het andere.

Youp, Gijs en Noah scoorden volgens mij, maar helemaal scherp heb ik het niet meer. Tijd voor een notitieboekje? Knap hoe de boys mee gingen met het niveau, de mouwen opstroopten en plezier hielden ondanks de eerdere achterstand. HFC was van de leg, bakte er niet veel meer van en was klaar voor een nederlaag.

Het laatste kwart brak aan. HFC liet het er niet bij zitten en scoorden al snel de gelijkmaker. We bleven het beste van het spel houden en Gijs schoot diagonaal de bal binnen, zoals Gijs altijd doet: strak met links. 6-7 in ons voordeel. Ons publiek bereidde zich voor op een zoete overwinning. Anton ontpopte zich tot man of the match en liet geen duel onbenut om de bal te veroveren en vervolgens keer op keer een goede snelle opbouw te verzorgen. Wat een genot om naar te kijken.

Otto en Tijs waren nog dichtbij een doelpunt, maar konden de wedstrijd niet op slot gooien. De laatste minuut brak aan. Sal had de bal op eigen helft, dribbelde wat en werd opgejaagd door 3 HFC-ers. Twee hingen aan zijn shirt en de derde ging er met de bal mee heen. Iedereen appelleerde voor een overtreding, behoudens de scheidsrechter.

De weg naar doel lag open omdat iedereen stopte, maar HFC ging door en scoorde. Een twijfelachtige 7-7 waar tot overmaat van ramp letterlijk een seconde later ook nog eens het laatste fluitsignaal van de wedstrijd overheen ging.

Ontredderd moesten we genoegen nemen met een gelijkspel. Na even was de bloeddruk weer okay. Het publiek liet het er ook bij zitten. ‘T is maar voetbal en we waren morele winnaars! 😊

We vertelden de boys dat wij eigenlijk gewonnen hadden in alle opzichten:
Terugkomen van grote achterstand omdat we nachtblind zijn
Tijdig in de wedstrijd aangepast aan het niveau
Een ongelukkige eigen goal én dubieuze laatste goal!

We houden het op 6-7 of “7-7 gewonnen” dus…

Arjen Lindeman