Weggebruikers die vanaf de Cruquius richting Heemstede gaan kunnen er niet omheen. Een bord bij de ingang van het parkeerterrein van HBC. Daarop staat de boodschap geverfd dat de Gemeente haar snode plan moet verwerpen. Haar voornemen om een weg dwars door het Sportpark aan te leggen moet het ronde archief in. Althans dat wordt meer dan geadviseerd middels de zin: “ Wat groeit breek je niet af”. Deze gebiedende wijs is enigszins ongelukkig gekozen.
“ Wat “ is immers een onbepaald voornaamwoord terwijl HBC, waarnaar gedoeld wordt, bepaald niet onbepaald is. “ Dat” als aanwijzend voornaamwoord zou de waarschuwing richting de Gemeente meer deugd doen. Alhoewel een protest tegen Gemeentelijke plannen doorgaans een Kafkaësk karkater draagt. Mijn gedachten dwalen in die zin af naar de roman Publieke werken van Thomas Rosenboom. Je poot stijf houden kan nu eenmaal wel eens verkeerd aflopen.
Het is nog vroeg deze ochtend: kwart over acht. De zon straalt, het daglicht kraakhelder. Op alle velden heerst volop bedrijvigheid. Honderden kinderen dartelen als jonge veulens in de wei. Doeltjes worden verplaatst, hoekvlaggen vergeten.
In de Bestuurskamer neemt Martin de leiding. Sinds een paar maanden draagt hij een ander kapsel. Zoals Danny Makkelie dat ineens ook deed: Model Ringo Starr maar dan mislukt. Martin legt de Ouders van Dienst geduldig uit hoe het Sleutelplan werkt, de digitale wedstrijdformulieren ingevuld moeten worden, waartoe de limonade kannen dienen, de kleedkamers zijn ingedeeld en de actuele stand van zaken is rondom de belastingperikelen in Box drie. Vragen worden niet gesteld door de twee moeders en een vader. Zelfs niet hoe het koffiezetapparaat werkt. Alles is duidelijk.
Bas komt binnen. In lichte paniek meldt hij dat er een doeltje op veld twee ontbreekt. Anders gesteld: er komt een doeltje te kort. Dat wordt lastig voetballen. Twee keepers op doel zou nog kunnen maar hoe houd je in dat geval de score bij? De oplossing lijkt niet eenvoudig. Waar vind je immers zo snel een ijzersmid die een doeltje in elkaar kan lassen? Besloten wordt dat de bewuste wedstrijd een half uurtje later zal aanvangen, namelijk daar waar een veldje met twee beschikbare doelen vrijkomt. Hoofddorp toont alle begrip voor dit euvel.
Omstreeks half negen beginnen de eerste jeugdwedstrijden. Diverse vrijwilligers die het verloop van de partijtjes in goede banen leiden. Schril klinken de fluitjes, gejuich in voorkomende gevallen. Geen VAR die de boel komt verpesten. Honderden kinderen die met elkaar samenspelen, maar ook tegen elkaar. Dat is kennelijk de bedoeling van een wedstrijd. Hier hebben de voetballertjes de hele week naar uitgekeken. Dromend dat zij ooit eens in het eerste elftal van FC Utrecht komen te spelen. Dat is slechts voor weinigen gegeven. Misschien het aanvallertje van Overbos die ongrijpbaar door de vijandelijke defensie van HBC dribbelt.. De nieuwe Maradonna of Lamine Yamal. Zomaar te zien op een vroege zaterdagochtend op Berkenrode. Veters bengelen los, schenen kleuren blauw, haren wapperen in de wind.
Later op de dag volgen de seniorenteams. Onder meer de Zaterdag drie. Zij spelen tegen Legmeervogels. De Zaterdag drie heet een vriendenteam te zijn. Joey Staats is hun midvoor. ( Spreek uit: Jo-ie, op zijn Japans dus) Hij zit op “ het maken van doelpunten” . Een hobby die hij wekelijks uitoefent. Bovendien beschikt hij over Cruyffiaanse teksten als blijkt dat hij een medespeler er op wijst dat “ hij het al moet zien voordat het gebeurt”. Jo-ie maakt er vandaag maar drie. Afdoende om later die dag een gesprek te krijgen met Rachid, de assistent van HBC onder de 23 jaar. Jo-ie wordt uitgenodigd om volgende week stage te lopen bij dit selectie-elftal. Na afloop wordt daar flink op gedronken door de heren Drie. Waartoe een vriendenteam niet kan leiden, nietwaar?
In het scheidsrechterlokaal verhaalt de KNVB scheidsrechter over zijn verleden. Dat hij vanwege de ziekte van Lyme lange tijd niet kon fluiten. Sterker nog: spreken en lopen lukten niet meer. Langdurige opnames in het ziekenhuis brachten niet veel verbetering. Integendeel; de specialisten concludeerden dat hij was “ uitbehandeld” Hij liet het er niet bij zitten, ging het internet op en vond zelf een medicijn dat hem binnen tien dagen van zijn epilepsie aanvallen afhielp. Praten kon hij weer als een politicus, rennen als een nijlpaard. Medisch Geheim , laat staan Privacy waren aan hem niet besteed. De man was weer vol levenslust, totdat hij de jobstijding kreeg dat het water uit de douches in het scheidsrechterlokaal steenkoud was en bleef. Dat dit pas vier weken zo is en al diverse keren gemeld was kon de goede man niet weten. Wie eigenlijk wel? drong de vraag op.
Inmiddels is het dan vier uur in de middag. Het terras zit bomvol en de literkannen bier zijn niet aan te slepen. Op het hoofdveld wordt nog gevoetbald. Bas fluit. Op het veld zijn twee doelen aanwezig. Marc is vanmiddag HBK. Die letters staan voor Hoofd Bar en Keuken. HBK bij HBC.
Achter de toog staan een dame en Ton. Hij heeft de dame, vandaag de Taaktruus, onderricht gegeven in bier tappen. Bier als schuim van de natie. Zij blijkt uitzonderlijk talent te hebben voor tappen. Ton ziet het vergenoegd toe. Onderwijl loopt de heer Ket de kantine in en uit. Voor elk die het wil weten brult hij de tussenstand door van het eerste elftal dat in Hilversum aantreedt tegen Victoria. Hij doet dat op een wijze zoals de nieuwslezer de waterstanden meldt en tevens dat vanwege de droogte het veer van Kruiningen-Perkpolder uit de vaart genomen is. Marc op zijn beurt, die van de HBK dus, vervult zijn taak met verve. Als een ware museumgids leidt hij vier spelers van Heren Drie rond en vertelt hen wat er zoal komt kijken om volleerd barmedewerker te worden. Onder het genot van een glas Gerstensap legt hij zijn gehoor uit wat zijn toekomstplannen zijn in relatie tot de bezetting van de bar.
Het is zes uur. Voormalig omroeper Dirk komt binnen. Het eerste heeft die dag gewonnen. De hele club HBC vandaag ook.
