Verliezen in de laatste minuut van de wedstrijd. Het is iets wat je regelmatig ziet op televisie. De verbijsterde gezichten van spelers, de handen voor de ogen of in het haar, spelers languit op de grond. Woedende coaches die tegen een reclamebord aantrappen. Ik heb het altijd bekeken en kunnen begrijpen, maar nog nooit zo doorleeft meegemaakt. Dat is vanaf nu anders.
Het gevoel van onmacht, het willen terugdraaien van de tijd, je afvragen wat had ik vanaf de kant anders kunnen doen om dit te voorkomen. Dit gevoel zal terugkomen als ik dit weer eens op televisie zal aanschouwen. Het is de laatste minuut bij HBC JO11-5. We spelen uit tegen Atletico Club Amsterdam JO11-5. De club waar Ajax regelmatig talenten scout, maar ook hun talenten stalt, die bij Ajax trainen, maar die nog niet in een jeugdelftal van Ajax spelen. Nummer 7 van Atletico is zo’n jongen. Woont in Rotterdam, maar komt elke dag naar Amsterdam om of bij Ajax of bij Atletico te spelen. De nummer 7 die daarom vanaf het 3e kwart dubbele dekking had van Safouan en Joaquim en er daarom niet aan te pas kwam.
Het staat 2-2 in de laatste minuut. De jongens hebben, mentaal heel sterk een 2-0 achtstand omgebogen door doelpunten van Benjamin en Evre. De 1-2 in het derde kwart en de 2-2 in het vierde kwart. We hebben het momentum, het lijkt erop dat we de wedstrijd zelfs kunnen winnen! Corner voor HBC, nog een corner. Dan de uitbraak van Atletico, nummer 7 krijgt de bal en omspeelt behendig Joaquim, Safouan maakt het de nummer 7 moeilijk, maar wordt ook gepasseerd. Een schot. Maar wij hebben Oscar. De man die eerder al drie doelpunten heeft voorkomen door prachtige reddingen en de hulp van de lat. Het schot van nummer 7 is te hard, van te dichtbij en verdwijnt in de korte hoek. We krijgen nog dertig seconden om het recht te zetten, maar het fluitsignaal is onverbiddelijk. De bekende taferelen die we kennen van de televisie volgen. Maar niet voor lang.
Het besef daalt in dat we onze eerste wedstijd in de 2e klasse uitstekend hebben gespeeld. Een klasse waarin je de top van Nederland kan tegenkomen. We mogen trots zijn op deze prestatie en het laat zien dat we in deze klasse thuis horen. En de jongens kunnen blijven dromen. Zoals Joaquim, die met HBC later kampioen van Nederland wil worden. U hoort thuis wellicht soortgelijke dromen. En onderweg terug op de achterbank van de auto werd er alweer gerelativeerd. Oscar, van wie de tranen alweer lang droog waren: “verliezen is niet leuk, maar met 3-2 verliezen is minder erg dan dik verliezen.”
Heerlijk, als je wat van de kinderen kan leren. Het HBC legioen dat de vroegte en afstand had getrotseerd: bedankt voor de support en het meebeleven van deze bijzondere wedstrijd. Volgens sommigen de mooiste van het seizoen. En dat bij het eerste verlies van het seizoen, kan je nagaan!
Bert Jan
