Zaterdag 23 mei 2026 – Vandaag is het dan zover, de laatste competitiewedstrijd van een seizoen wat niet snel vergeten gaat worden. Een seizoen dat gekenmerkt staat als één van ‘pieken en dalen’, maar dan andersom. Want waar het jaar 2025 het liefste snel vergeten wordt, zo wappert de vlag er in 2026 anders bij. Vechten voor nacompetitie, in positieve zin van het woord. Want waar men dacht dat we eerder zouden moeten vechten voor degradatie dan promotie, zo kan het er een half jaar later allemaal heel anders uit zien. Dat is ook voetbal. Nacompetitie is binnen handbereik, máár het is helemaal niet zo eenvoudig als de stand van de ranglijst doet vermoeden. Daar aan het einde van dit artikel meer over. Want we gaan eerst stilstaan bij het afscheid van twee echte HBC’ers. De één die vanaf jongs af aan al voor de club speelt: Jeroen de Bruijn en eentje die er in zijn seniorentijd één geworden is: Zeno van Ooijen. We starten met laatstgenoemde.
Zeno van Ooijen, geboren op 11 december 1994 en woonachtig in Haarlem. De nummer 8 van ons middenveld. Zeno startte zijn voetbalcarrière in de jeugd bij DSS, waar hij zijn gehele jeugdopleiding doorliep. Na zijn debuut in het eerste elftal van DSS, kwamen de clubs in de buurt erachter dat hij toch wel aardig kon ballen. Zeno besloot zijn loopbaan te vervolgen bij FC Lisse. Zijn verblijf bij Lisse bleef echter beperkt tot één seizoen. Aan belangstelling geen gebrek, want Velsen werd al snel zijn volgende club en hier voelde van Ooijen zich als een vis in het water. Velen van jullie kennen van Ooijen als een echte nummer 8, maar in zijn tijd bij Velsen was het een makkelijk scorende nummer 10. Zoals jullie weten moet Zeno het hebben van zijn mooie flegmatieke (wat voor gerecht is dat Nick?) spel. Kenmerkend voor zijn tijd bij Velsen is dat Zeno het mooie werk mocht doen, achter een rauwdouwer van een spits Patrick Castricum, het bleek een prachtig tandem te worden, resulterend in een kampioenschap wat gevierd kon worden. En toen kwam HBC in het seizoen ‘20/‘21, een club die geen onbekende was voor van Ooijen. Diverse vrienden speelden bij HBC en van Ooijen besloot de gok te wagen, want spits Arno Dijkstra was toch degene die het team min of meer bij elkaar bracht. En ja, dat bleek een goed huwelijk. Inmiddels was HBC gepromoveerd naar de tweede klasse en was het coronatijdperk aangebroken. Het verhaal hierna kent u. De kampioenschappen in de Tweede en Eerste Klasse volgende elkaar achterelkaar op en ook de promotie in het eerste jaar van de Vierde Divisie middels nacompetitie, tegen uitgerekend JOS Watergraafsmeer, was er één voor in de geschiedenisboeken. Ja, hij maakte het allemaal mee. Zeno van Ooijen zal inclusief de wedstrijd tegen JOS uitkomen op een prachtig aantal van 151 wedstrijden voor ons vlaggenschip. We gaan een teamgenoot en vriend missen in ons elftal. We wensen Zeno en zijn vriendin een prachtige reis toe richting Zuid-Amerika en over een aantal jaar kunnen jullie de kunsten van van Ooijen weer bewonderen op de Heemsteedse Velden, maar dan onder de noemer ‘Veteranen’. Maar eerst zaterdag nog één keer genieten van het voetbal gogme van Zeno. Want voor zo’n mooie voetballer als Zeno kom je naar de Cruquiusweg. Altijd maar willen voetballen, draaien, kappen, draaien, een loopvermogen waar je ú tegen zegt en altijd z’n doelpunten en assists meepakken. Kom het vanmiddag nog één keer aanschouwen. Tot slot kan zo’n laatste wedstrijd ook emotioneel zijn. Je zegt toch gedag tegen het spelletje waar je op jonge leeftijd verliefd op werd en daar neem je afscheid van. En dat kan slikken zijn. Afscheid nemen doe je toch het liefste met je naaste vrienden en familie om je heen. En dat zal vandaag extra moeilijk zijn. Zeno, hij is trots op je, laat het nog één keer voor ‘m zien!
En dan over naar kind van de club Jeroen de Bruijn, geboren op 20 april 1995, die voetballen leerde op het Rhodendronplein in Heemstede. Al op hele jonge leeftijd was Jeroen tot in de late uurtjes bezig om een creatieve nummer 10 te worden zoals hij nu de dag is. Het was dus ook logisch dat Jeroen op 5-jarige leeftijd, met zijn broer Wouter, neerstreek op hun club aan de Cruquiusweg. Wanneer je het niveau aankan, dan is voetballen met oudere jongens goed voor je ontwikkeling, zo ook voor Jeroen. De gehele jeugdopleiding speelde Jeroen met teamgenoten die 1 of 2 jaar ouder waren en dat werd beloond met een prachtig debuut bij HBC op 16 jarige leeftijd, je leest het goed: 16(!!), daarmee behoort Jeroen tot één van de jongste debutanten ooit voor HBC. Wat bijzonder is om te vermelden dat Jeroen het veldvoetbal combineerde met zaalvoetbal bij de club in Heemstede met de blauwzwarte kleuren, dat lag toch wat gevoelig. Waar we onze buren voor willen bedanken is dat de techniek van onze nummer 10 daar echt een boost van heeft gekregen. En dat viel niet onopgemerkt voorbij bij clubs in de regio. Hij verdiende een bijnaam en deze ‘Jerradinho’ maakte de overstap naar Stormvogels A1 en al gauw volgde zijn debuut in het eerste elftal. Het verdere verblijf van Jeroen bij Stormvogels bleek van korte duur, want Jeroen verdiende een overstap naar Koninklijke HFC. Daar wist Jeroen helaas niet door te breken. Op hoog niveau heeft Jeroen bij de Koninklijke zijn wedstrijden in het eerste meegepakt, maar de meeste wedstrijden en successen werden bereikt bij Jong HFC. Zo werd het Algemeen Nederlands Kampioenschap voor tweede elftallen binnengehaald, wat de eerste was in de rijke geschiedenis van HFC.
En na dit prachtige succes was het tijd om zijn jongensboek af te sluiten, terug bij zijn clubbie HBC. En Jeroen geloofde al snel in het verhaal van het op dat moment ambitieuze HBC en besloot in het seizoen ‘19/‘20, toen nog spelende in de Derde Klasse, terug te keren naar HBC. En of dat een succes was, dat heb je al gelezen. Een hoogtepunt voor Jeroen was toch echt wel spelen op het middenveld met neef Mark Mul en broer Wouter de Bruijn. Starten met voetballen op jonge leeftijd met je maten op de pleinen in Heemstede en eindigen met voetballen met diezelfde maten. Uiteindelijk heeft Jeroen een prachtig aantal wedstrijden van 177 gespeeld voor ons Vlaggenschip, waarbij hij ruim 80 goals en assists mocht maken/geven. We nemen voor nu afscheid (maar houden nog stiekeme hoop op een rentree in de toekomst) van een nummer 10 die technisch, beweeglijk, slim en fit is en tevens over ontzettend veel voetbalverstand beschikt. We kunnen zeker stellen dat het vertrek van deze echte HBC’er een gemis gaat zijn voor de vereniging en voor het eerste elftal. Want poh, wat kan die man toch lekker ballen!
Mannen, we hebben een prachtige tijd met elkaar meegemaakt en later, kunnen we onder het genot van een ‘verse’, met heel veel trots terugkijken op de successen die we met elkaar geboekt hebben voor onze club HBC. Zeno, Jeroen, bedankt voor alles en geniet van jullie laatste dans op de velden voor de mooiste club uit Heemstede!
Via deze weg willen we ook stilstaan bij het afscheid van jongens waarbij het verblijf korter heeft geduurd dan de heren die hierboven beschreven zijn. Kane Prins, Rory Roode, Antonio Lazzeri en Lucas Weening worden bedankt voor hun tijd bij HBC en we wensen jullie heel veel succes bij jullie nieuwe verenigingen!
Tot slot willen we via deze weg iedereen uitnodigen voor een prachtig toetje tegen JOS/Watergraafsmeer, waar alles nog voor te spelen is. JOS kan bij een misstap van concurrent Purmersteijn kampioen worden en HBC kan bij winst of positieve uitslagen in het voordeel van HBC bij de wedstrijden Ajax-DVVA / Hollandia-Hoofddorp in aanmerking komen voor een prachtig toetje in de vorm van nacompetitie richting de Derde Divisie.
Komt dat zien: Zaterdag 23 mei om 16:00 uur aan de Cruquiusweg in Heemstede.
Jullie verslaggevers
